Neslihan Esmer

İnsan yavrusu, doğada tek başına hayatta kalamayacağını içgüdüsel olarak bilir ve bu durum, onu ebeveynlerine muhtaç ve bağlı kılar. Var olabilmemiz, güvende kalabilmemiz için onlara ihtiyacımız olduğunu biliriz. Bu ihtiyacımızı sağlama almak için uyum sağlamamız gerekmektedir. Dünyaya gözümüzü açtığımız andan itibaren adeta bir kamera gibi etrafımızda olup biteni kaydetmeye başlarız. Ebeveynlerimizin bakışlarını takip ederek neye nasıl tepki verdiklerini, ne yapınca hoşlarına gittiğini, ne yapınca buz gibi bakışlar gördüğümüzü izleriz. Bunları takip eder ve o kalıplara gireriz. Böylelikle doğuştan getirdiğimiz mizaç, yetenekler ve kimlik, daha ilk yıllarda unutulup aile tarafından şekillenmeye başlar. 0-7 yaş arası aldığımız tüm bilgilerin ve yaşadığımız tüm olayların kişiliğimizi oluşturduğu söylenir. Oysa bu dönemde kişiliğimizi değil, ‘’biz’’ sandığımız dünyanın gördüğü yüzümüzü yani avatarımızı oluştururuz. (Kimliğimizi şekillendirmeye başladığımız o an, doğuştan sahip olduğumu...

  Yazmak, insanın kendini tanıması ve keşfetmesidir. Yazmanın iyileştirici gücüyle birlikte benim de içsel yolculuğum başlamış oldu. Bu yolculuk, kendimi tanımanın ötesine geçip, kim olduğum sorusunu daha derinlemesine sormaya itti beni. İçsel dünyamda kaybolan benliğimi bulmaya çalışırken, aynı zamanda kendimi anlamaya başladım. Böylelikle en derindeki "Ben"i bulma ve ortaya çıkarmak şiarım oldu. ... Çok tuhaftır ki insan, en çok kendine yabancıdır ve en çok kendinden uzaktır. Kimliğimizin oluşmaya başlamasıyla, kendimizi sevdirme ve kabul ettirme içgüdülerimiz de başlar. Olduğumuz gibi sevilmeyeceğimiz korkusuyla, çevremizin bizden beklediği şekilde davranma eğilimine gireriz. Ve yavaş yavaş asıl benliğimizden uzaklaşmaya başlarız. Böylelikle doğuştan gelen saf benliğimizin üzerine, bize ait olmayan kat kat giysiler giydirilmeye başlanır. Oysa her bir katman, bize sevdiklerimizin, olmamızı istedikleri kişi için giydirdiği bir katmandır. Büyüdükçe, üzerimize giydirilen k...