Neslihan Esmer

  ‘’Bir şeyler ters gidiyordur, ruh isyan ediyor, vücut tepki veriyordur. Başlangıçta ne olduğunu anlayamazsın. Ama bir işaret gelir ve seni kaçınılmaz bir yola sokar. Böylelikle kendini yeniden doğurma serüvenin başlar. Kendine giydirilen kabuğu kırmak, dışarıya çıkmak için kendi olmaya karar verirsin.’’ İnsanlar, bir şeylerin ters gittiğini genellikle 35 yaş civarı anlamaya başlarlar. Artık kendi iç sesini daha çok dinlemekte, dışarıdan gelen sesleri ise daha çok kısmaktadır. İçindeki coşkun neşesini diriltmeye çalışıyor, kendi olmak için uğraşıyordur. El alem ne der lakırdısı anlamını yitirmeye başlıyordur. Ama o da ne, yaş olmuş 40! Artık bundan sonra yapacağı her şey için "cık cık cık, bu yaşta çocuk gibi, bu yaşta genç gibi!" sözleri yükselmeye başlar. Tam, "Artık çevre baskısı bitti, kendimi tanımaya başladım ve isteklerim, arzularım, yeteneklerim doğrultusunda yaşayacağım," dediğin an, yaş faktörü karşına çıkar. Atacağın her adımda, "Bu yaştan sonra.....

  Yetişkin olduktan sonra, üzerimizdeki baskılar gerçekten sona eriyor mu? Tabii ki hayır! İnsanoğlu yaşamı boyunca çevresiyle etkileşimde bulunur ve bu etkileşim, bireyin kişiliğini ve tercihlerini şekillendirir. "İnsan, sıvıdan daha çok uyar bulunduğu kaba." Kimdir bizi bu denli kendimiz olmaktan alıkoyan çevre? Ebeveynlerimiz, arkadaşlarımız, öğretmenlerimiz, komşularımız… Liste uzar gider böyle. Bunların dışında yaşadığımız coğrafya, din, dil vs. bunlar da diğer etkenlerdir. Üstelik sadece kişiliğimizi değil, duygularımızı, beğenilerimizi, her şeyi şekillendirirler. İzlediğimiz filmler, dinlediğimiz müzikler, okuduğumuz kitaplar bile hayatımızdaki belirleyici unsurlar olur. Ne tarz giyineceğimizi, hangi mesleği seçeceğimizi, neyi sevip neyi sevmeyeceğimizi, aşık olacağımız kişiyi… Hayatımız için en önemli bütün yaşayacaklarımızı bizim yerimize seçer toplum. Artık iki kişi değil, milyonlarca ebeveynimiz vardır. Bazı Türk filmlerinde, şehirli, tahsilli ve zengin bir ada...

  Çocukluk bitip de yetişkinliğin sorumlulukları ve mecburi disipliniyle karşı karşıya kalınca, toplumun bizden beklediği kişi olmuşuzdur. Başkaları tarafından bize empoze edilen illüzyon, zihnimizde yer edinmiş ve özgün benliğimize veda etmişizdir. Kendimizi dünyaya gösterdiğimiz avatardan ibaret sanıyoruzdur. Çocukluğumuzdan, yani asıl biz olan özgün benliğimizden iyice uzaklaşmış, tam da o olmamız istenen kişi olmuşuzdur. Bir kişi hariç! İçimizdeki özgün benlik! Ona ihanet edip yok saymış, bambaşka bir kişiliğe dönüşmüşüzdür. O günlerden geriye ise sadece içimizde varlığını bile hatırlayamadığımız ağlayan içsel çocuğumuz kalmıştır. Artık içimizden geldiği gibi davranmıyor, kendimizi bize öğretilen şekilde kısıtlıyoruzdur. Yani artık bir yetişkinizdir! Yetişkin olmayı öğrendiğimiz, yetişkinler gibi davranma sırası bize gelmiştir. Artık biz de şekil değiştiren olmuşuzdur (Şekil değiştiren: Amerikan filmlerinde başkalarının şekline bürünebilen olağanüstü yaratık. Burada, ironi ya...