Karanlıkla yüzleşmek: Giriş

 Ağlayan bir gecenin gözyaşı değer sabaha.

Herkes suskun, konuşmuyor gece.

Sıcak bir çay eşlik eder zavallı bir zihne.

Anlamıyor kimse ne olduğunu.

Yanıyor geceler.

Kendime mi geliyorum, sana mı, ey Tanrım?

Nedir planın benimle?

Neden terk etti uyku bedenimi?

Oysa en güzel bahçem düşlerimdi.

Şimdilerde ise:

İnim inim inliyor bedenim.

Sızım sızım kapanıyor gözlerim.

Ama hayır, olmuyor.

Çözemiyorum bilmeceyi.

Aklıma birkaç şey geliyor:

Yeni bir bilmece mi? Hayır, olamaz!

Çözmeye ne sabrım var, ne takatim.

Benim yerime gece konuşuyor:

‘’Işığı kapat, biraz da karanlıkta kal,

Karanlığı aydınlat, ışığa çıkart.’’

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Dünya'ya İlk Merhaba

  Yazmak, insanın kendini tanıması ve keşfetmesidir. Yazmanın iyileştirici gücüyle birlikte benim de içsel yolculuğum başlamış oldu. Bu yolculuk, kendimi tanımanın ötesine geçip, kim olduğum sorusunu daha derinlemesine sormaya itti beni. İçsel dünyamda kaybolan benliğimi bulmaya çalışırken, aynı zamanda kendimi anlamaya başladım. Böylelikle en derindeki "Ben"i bulma ve ortaya çıkarmak şiarım oldu. ... Çok tuhaftır ki insan, en çok kendine yabancıdır ve en çok kendinden uzaktır. Kimliğimizin oluşmaya başlamasıyla, kendimizi sevdirme ve kabul ettirme içgüdülerimiz de başlar. Olduğumuz gibi sevilmeyeceğimiz korkusuyla, çevremizin bizden beklediği şekilde davranma eğilimine gireriz. Ve yavaş yavaş asıl benliğimizden uzaklaşmaya başlarız. Böylelikle doğuştan gelen saf benliğimizin üzerine, bize ait olmayan kat kat giysiler giydirilmeye başlanır. Oysa her bir katman, bize sevdiklerimizin, olmamızı istedikleri kişi için giydirdiği bir katmandır. Büyüdükçe, üzerimize giydirilen k...
Devamı

Kimlik Oluşumu-Bölüm 1: Hoşça kal özgün benliğim, hoş geldin avatarım…

İnsan yavrusu, doğada tek başına hayatta kalamayacağını içgüdüsel olarak bilir ve bu durum, onu ebeveynlerine muhtaç ve bağlı kılar. Var olabilmemiz, güvende kalabilmemiz için onlara ihtiyacımız olduğunu biliriz. Bu ihtiyacımızı sağlama almak için uyum sağlamamız gerekmektedir. Dünyaya gözümüzü açtığımız andan itibaren adeta bir kamera gibi etrafımızda olup biteni kaydetmeye başlarız. Ebeveynlerimizin bakışlarını takip ederek neye nasıl tepki verdiklerini, ne yapınca hoşlarına gittiğini, ne yapınca buz gibi bakışlar gördüğümüzü izleriz. Bunları takip eder ve o kalıplara gireriz. Böylelikle doğuştan getirdiğimiz mizaç, yetenekler ve kimlik, daha ilk yıllarda unutulup aile tarafından şekillenmeye başlar. 0-7 yaş arası aldığımız tüm bilgilerin ve yaşadığımız tüm olayların kişiliğimizi oluşturduğu söylenir. Oysa bu dönemde kişiliğimizi değil, ‘’biz’’ sandığımız dünyanın gördüğü yüzümüzü yani avatarımızı oluştururuz. (Kimliğimizi şekillendirmeye başladığımız o an, doğuştan sahip olduğumu...
Devamı